
Kira llegó a nuestras vidas en 2013 trayendo esa costumbre de seguirnos por toda la casa, como si temiera perderse algo importante de lo que hacíamos, y sos nuestro porque en esos cinco años aprendimos a contar los días por sus rutinas, por esa forma tan particular suya de pedir que le rasguemos detrás de las orejas justo antes de que se durmiera. Durante todos esos años fuiste la que nos esperaba en la puerta con ese entusiasmo que solo vos tenías, la que se tumbaba a nuestros pies cuando algo nos dolía sin que le dijéramos nada, y la que armaba quilombo feliz cada vez que regresábamos a casa aunque hubiéramos salido apenas cinco minutos. Desde que te fuiste en 2018 falta eso que no tiene nombre, esa presencia de todos los días que hacía que nuestro hogar fuera realmente nuestro, y aunque el tiempo pasa seguimos b
Hernán Reyes
12 de marzo de 2026
Esos ojos que te miraban con todo el amor del mundo. Eterno.
Diego Ramírez
5 de enero de 2026
Que hermoso homenaje. Merece cada palabra.
Carolina Aguilar
1 de enero de 2026
Desde el primer momento se nota cuánto lo quisieron.
Vanesa Ríos
28 de septiembre de 2025
Un fuerte abrazo. El amor que le dieron fue enorme.
Claudia Pérez
23 de junio de 2025
Que en paz descanse. Se merecía todo lo bueno.
Carlos Suárez
8 de junio de 2025
Siempre lo voy a recordar. Un beso grande.
Hernán Reyes
4 de junio de 2025
Que descanse en paz. Fue muy querido.
Fernanda Vega
8 de mayo de 2025
Un abrazo fuerte. El dolor de perder a un compañero es enorme.
Gustavo Medina
22 de enero de 2025
Un fuerte abrazo. El amor que le dieron fue enorme.